13 Şubat 2009 Cuma


Ayrılır bedenler belli zaman dilimlerinde birbirlerinden, sewdiklerinden, mekanlardan, zamanlardan.. kendine ait ruh sonuçta ne kadar üzülse de durumlara, oluşlara... En çok da bu yüzden sıkar canını ayrılıklar insanın; çünkü bilir insan; eninde sonunda dalıcak yine yalnızlığına hem de balıklama... eski günlerin, anların kekremsi tadı kalıcak sadece silik hatıralarda... ne acı bişi bu yaaa:/


çimento yook mu çimentoo* :)


*jeux d'enfants

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.