13 Şubat 2009 Cuma

kendimli bişiler..

03.10.2008
Ne yapacağım bu karanlık sokakta şimdi.. ne wardı yol değiştirecek, bilmediğin, akıl karıştıran, çetrefilli yollara sürüklemek kendini neden... çok değil daha birkaç ay önce hayatın, doğanın nimetlerine şükredip olması gerektiği gibi kabulleniyordun kendini.. içindeki sesleri bastırmaya çalışarak yaşıyordun yağ bal mevzularına çok da kafa yormadan. Ne de olsa herkesin bir haddi, hududu wardı yeryüzünde; kapladığı bir hacim.. ve sen de inanmayanlardaydın bu sınırların aşılabileceğine ya da donma ya da kaynama noktasında maddenin hacminin değişebileceğine.. birden ne oldu da kanıksadın tüm bunları, ne oldu da wazgeçtin yalpa hayatından; ne sürükledi seni karanlıklar tabir ettiğin yeryüzünün yedi kat altındaki cehenneme. Kim attı seni tüm bu bilinmezliklere.. istiyordun belki de bunu için için, elinden gelen bir şeyler olabileceğinin farkındaydın belki de; bunları sadece konuşuyor olabilmek bile doyuma ulaştırdı seni.. farklı tabii ki.. şimdi ne yapacaksın çok merak ediyorum, geldin mi sınırına ulaşamamazlıkların, kilitlenmişliklerin...

Attın kendini dışarı, kabuğundan sinsice sıyrıldın derini kanatarak belki de... ama yine de tahmininden kolay oldu lümpenliği atman üzerinden, okumaya araştırmaya başladın gerekli gereksiz... kimi zaman yorumlarla yetindin sadece, kimi zaman bir resmin içindeki tüm anlamsızlıklardan çıkardığın anlamlar silsilesinde kayboldun. Sendin aslında bu da, hiçbir zaman dışarı çıkmasına izin vermediğin sendin! Bir yolunu bulacaktı ve buldu kendi çabalarıyla, tesadüfler eseri ne hoş! Ama işte dedim ya şimdi ne yapılacak, nerede kime ne yararın dokunacak kendinden başka? Sabahlara kadar uyuyamaman bu yüzden mi şimdilerde kim bilir? Yalnızlık salt kişisel değil belki de, aradıklarını bulamamanın, buldularını da gerçekte aramamanın derdindesindir, olası! Kafandan geçenlerin saçma sapanlığında ya da belki de tam doğruluğunda sawrulduğun anlar bitmek bilmezken yerinde saymak sıkıntı verici galiba, anlıyorum...

Bitti benim de sıkıntılı hayat hikayem, bi yerde tıkandı.. yeni bir şeyler karalanmaya başlandı üzerinde, yeni duygular değildi ya içimde hissettiklerim daha anlamlı bütünler oluşturmaya başladılar birleşerek bir şeylerle.. ben bunları gayet insanca şeyler olarak görmekten kimsenin farketmediğini farkedememişim bile, ne şaşkınca, ne acı! Aptallık boyutunda iyimser olduğumu söyler bazen arkadaşlarım ya, ben de inadına tilki sanarım kendimi çoğu konuda, yanılıyorum demek. Neyse...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.